EP.1: วันแรกที่ยังไม่มีใครถามวิธีการ

มายด์เริ่มงานวันแรกที่บริษัท ยำไม่มี จำกัด แล้วถามคำถามพื้นฐานที่สุดว่า สรุปเราขายอะไรคะ

EP.1: วันแรกที่ยังไม่มีใครถามวิธีการ

บ.ยำไม่มี / Arc 0

มายด์เริ่มงานวันแรกที่บริษัท ยำไม่มี จำกัด ด้วยความเชื่อว่าถึงไม่มี “ยำ” แต่ก็น่าจะมีระบบการทำงานชัดเจน เธอเลยเดินเข้าห้องประชุมด้วยสีหน้าของคนที่ยังเชื่อว่าคำถามพื้นฐานทุกข้อควรมีคนตอบอยู่แล้ว

ป้ายบริษัทดูเรียบร้อย ออฟฟิศดูเป็นมืออาชีพ และทุกอย่างในเช้าวันนั้นก็ดูเหมือนจะไปต่อได้ดี ถ้าไม่นับว่าทุกคนในบริษัทกำลังพูดถึงงานเดียวกันด้วยคนละภาษา ฝ่ายขายพูดเรื่องไวรัล การตลาดพูดเรื่อง narrative การเงินคิดถึงของจริงในโกดัง ส่วนคนใหม่อย่างมายด์ยังพยายามหาว่าโจทย์ตั้งต้นของห้องนี้คืออะไรกันแน่

EP.1 วันแรกที่ยังไม่มีใครถามวิธีการ รูปที่ 1 ของ บ.ยำไม่มี
EP.1 / รูปที่ 1 จาก 5 วันแรกของมายด์เริ่มด้วยความหวังเรียบง่ายว่า ถึงบริษัทจะชื่อ ยำไม่มี แต่ก็น่าจะมีระบบการทำงาน

พอการประชุมเริ่มจริง พี่บอยก็พูดเหมือนปิดดีลไปแล้วครึ่งหนึ่ง คุณแป้งก็เปิดทิศทางราวกับของทุกชิ้นพร้อมเล่าเรื่องของตัวเองอยู่แล้ว มายด์นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ พลางหันมองว่าเอกสารที่ทุกคนพูดถึงนั้นอยู่ตรงไหน และมีใครในห้องนี้ตั้งใจจะเริ่มจากของจริงบ้างหรือเปล่า

EP.1 วันแรกที่ยังไม่มีใครถามวิธีการ รูปที่ 2 ของ บ.ยำไม่มี
EP.1 / รูปที่ 2 จาก 5 meeting แรกเปิดด้วยพี่บอยที่อยากให้ของไวรัล คุณแป้งที่ขอ align narrative และมายด์ที่ยังตามหาเอกสาร

แล้วเสียงของมิสเตอร์ฮงก็ดังขึ้นจากโทรศัพท์กลางโต๊ะ สั้นพอจะเป็นแค่ประโยคเดียว แต่ยาวพอให้ทั้งห้องหยุดฟังเหมือนกำลังรอคำเฉลยจากคนที่ไม่ต้องอยู่ในห้องก็ยังทำให้ทุกคนเปลี่ยนทิศได้ เจ๊บีจึงเป็นคนแรกที่ดึงเรื่องกลับมาที่ของค้างในโกดัง ซึ่งเป็นสิ่งเดียวในห้องประชุมที่จับต้องได้จริง

EP.1 วันแรกที่ยังไม่มีใครถามวิธีการ รูปที่ 3 ของ บ.ยำไม่มี
EP.1 / รูปที่ 3 จาก 5 voice note จากมิสเตอร์ฮงทำให้ทุกคนหยุดฟังเหมือนคำทำนาย ส่วนเจ๊บีเตือนว่าของยังค้างในโกดังอยู่เยอะ

มายด์มองหน้าคนในห้องทีละคน เห็นว่าทุกคนมีเหตุผลของตัวเองครบแล้ว แต่เหตุผลเหล่านั้นยังไม่ได้ต่อกันเป็นคำตอบเดียว เธอเลยยกมือถามอย่างสุภาพที่สุด ทั้งที่คำถามนั้นควรจะถูกถามตั้งแต่ก่อนเปิดประชุมด้วยซ้ำ

EP.1 วันแรกที่ยังไม่มีใครถามวิธีการ รูปที่ 4 ของ บ.ยำไม่มี
EP.1 / รูปที่ 4 จาก 5 มายด์ถามคำถามพื้นฐานที่สุดว่า สรุปเราขายอะไรคะ และทำให้ห้องประชุมหยุดพร้อมกัน

“สรุปเราขายอะไรคะ”

ห้องประชุมหยุดพร้อมกันราวกับเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองข้ามบางอย่างที่สำคัญที่สุดไป พี่บอยยังถือท่า pitch ค้างอยู่ เจ๊บีกอดแฟ้มแน่นเหมือนเดิม และมายด์เองก็ยังนั่งตัวตรงเหมือนเธอเพิ่งถามเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก

EP.1 วันแรกที่ยังไม่มีใครถามวิธีการ รูปที่ 5 ของ บ.ยำไม่มี
EP.1 / รูปที่ 5 จาก 5 แค่วันแรก มายด์ก็เริ่มปวดหัวแล้ว เพราะพี่บอยเองก็ยังไม่รู้เหมือนกัน

ก่อนใครสักคนจะรีบพาการประชุมกลับไปเรื่องแคมเปญหรือคำสวย ๆ พี่บอยก็ยิ้มค้างแล้วตอบออกมาตรง ๆ ว่าเขาเองก็ยังไม่รู้เหมือนกัน มายด์จึงได้บทเรียนแรกของวันทำงานวันแรก: ที่บริษัทนี้ ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ไม่มีคนเก่ง แต่อยู่ที่ทุกคนเก่งพอจะพางานไปข้างหน้าได้ โดยที่ยังไม่มีใครหยุดตอบคำถามพื้นฐานให้ชัดก่อน

ติดตามตอนต่อไป: เมื่อคำถาม “เราขายอะไร” ยังตอบไม่เคลียร์ งานถัดไปของทีมก็เลยยังไม่ควรเริ่มที่แคมเปญ แต่น่าจะต้องเริ่มที่ของจริงในโกดังก่อน — และนั่นคือทางเข้าของ EP.2: นับของก่อน

Social Caption

EP.1: วันแรกที่ยังไม่มีใครถามวิธีการ

ทุกคนมีแผน ทุกคนมีคำตอบ ทุกคนมีเอกสาร ยกเว้นคำถามเดียวที่ไม่มีใครอยากตอบ: สรุปเราขายอะไรคะ

#บยำไม่มี #การ์ตูนออฟฟิศ #มายด์เริ่มงาน

หมายเหตุเรื่องสินค้า: ตอนนี้เล่าเรื่อง stock และ constraint ธุรกิจเป็นมุกออฟฟิศ ไม่ใช่การโฆษณา ชวนดื่ม หรือรีวิวสินค้าแอลกอฮอล์

Read more

ทำไมบางคำถามธรรมดาถึงทำให้ทั้งห้องเงียบ

ทำไมบางคำถามธรรมดาถึงทำให้ทั้งห้องเงียบ

บางคำถามไม่ได้ทำให้ห้องเงียบเพราะมันยากเกินไป แต่ทำให้เงียบเพราะมันไปแตะจุดที่แต่ละคนในห้องรู้ความจริงไม่เท่ากัน และไม่มีใครอยากเป็นคนหยิบชิ้นนั้นขึ้นมาพูดก่อน

By พี่บอย ยำไม่มี
คนที่ทำให้ทุกอย่างดูยังพอไปได้ จริง ๆ ช่วยหรือยืดปัญหา

คนที่ทำให้ทุกอย่างดูยังพอไปได้ จริง ๆ ช่วยหรือยืดปัญหา

บางทีมอยู่ต่อได้เพราะมีคนหนึ่งที่ยังพูดแทนความหวังอยู่ แต่บทบาทเดียวกันนั้นก็อาจยืดเวลาที่ทุกคนยังไม่ต้องพูดความจริงออกมาตรง ๆ

By พี่บอย ยำไม่มี
ทำไมประชุมแล้วทุกคนเหมือนตอบคนละคำถาม

ทำไมประชุมแล้วทุกคนเหมือนตอบคนละคำถาม

หลายห้องประชุมไม่ได้ไปต่อยากเพราะข้อมูลน้อยเกินไป แต่อยู่ยากเพราะข้อมูลเยอะพอ ๆ กันหมด แต่แต่ละคนกำลังถือ “คำถามจริง” คนละข้ออยู่ในหัว เลยทำให้ทั้งห้องฟังเหมือนคุยเรื่องเดียวกัน แต่คำตอบที่ลอยออกมากลับไม่ชนกันสักที

By พี่บอย ยำไม่มี